Pojutrze ten dzień

Nigdy nie podeszła tak blisko.

Nigdy nie zabrała tak wiele.

I nigdy tyle po sobie nie zostawiła.

Zniszczeń.

Jak się z nią ułożyć?

Bo na pewno nie odejdzie.

Co się dzieje?

Na to pytanie w tej chwili sensowne odpowiedzi mogą dać nie politolodzy czy, jak się to ładnie nazywa - "obserwatorzy sceny publicznej", ale wyłącznie najlepsi socjolodzy.

Nawiasem, oby taka myśl wpadła wreszcie do głowy Kaczyńskiemu.

Mamy bowiem do czynienia z początkiem załamywania się Świata Lemingów.

Słoninkę na haku zawieszono już na tak wysokim pułapie, że coraz więcej z tych zwierzątek po rozpaczliwym i bezskutecznym skoku, ląduje twardo na glebie, boleśnie obijając sobie zadki.

Jak długo będą jeszcze skakać i co zrobią, gdy w końcu uznają, że już nie ma sensu?

Wiara w to, że ot tak, bezrefleksyjnie pójdą sobie za Braćmi jest infantylna.

One muszą skakać, bo nic innego nie potrafią. Z dnia na dzień nie zamienią się w żelazne pułki harcerzy od Macierewicza czy inną, na wpół mitologiczną, patriotyczną większość.

Wszyscy, którzy będą chcieli zapanować nad tą coraz bardziej zdezorientowaną, a z czasem coraz bardziej rozbieganą i rozwrzeszczaną chmarą, będą musieli odwołać się do prostego, niezwykle wyrazistego przekazu oraz osobistej charyzmy.

Media będą bowiem wciąż, dopóki ktoś nie wyrwie im esbeckiego kabla zasilania, grały dla swoich i obecnego (niezależnie od personaliów) układu Sponsorów.

Tyle tylko, że już najwyższy czas przestać się bać.

We współczesnej popkulturze nawet diabeł może być świętym, a tym bardziej może zaoferować dotychczas go nienawidzącym zbawienie.

Powyższe jest oczywiście szkicem do scenariusza mającego się rozgrywać w ramach demokracji. Bo jeśli jest tak, jak niektórzy podejrzewają, iż największa partia opozycyjna nie jest w stanie dopilnować liczenia głosów w trakcie wyborów, to nie ma o czym mówić.

Z Wielkiej Księgi Podsłuchów

"Nazywam się Bond.

Aryk.

Bond Aryk, Bond Aryk, Bond Aryk, Bond Aryk...


W mordę, znowu mu się program zapętlił."

Z pokładu sondy dennej

Skala "kompromitacji" PO rośnie.

Tej szczególnej kompromitacji.

Bo znaczna część popierających Don Alda lemingów oddała na niego głos z uwielbienia dla siły i wszechwładzy, jaką w kampanii wyborczej sugerowały media. Oraz obietnicy dorżnięcia, za którą Cichego Dona wsparli także Sponsorzy.

A tutaj - dupa blada.

To jest sprawa poważna. Bo leming nie wybierze na szefa podwórkowego gangu co prawda pyskatego, ale minus 30 dioptrii i potykającego się o własne, nie zapięte spodnie. A trzęsący dzielnicą dzielnicowy nie zasponsoruje nowego bejsbola.

Odzyskanie zaufania to dla Donisława i Jego Mongolskiej Drużyny sprawa życia lub śmierci.

A co to oznacza?

Zobaczymy.

Funkcjonariusz medialny Rymanowski zezłościł się, bo był podsłuchiwany.

Wściek Rymanowskiego to klasyczne oburzenie "najwierniejszego z wiernych".

Coś w rodzaju - "Jam przecież Brutus, Cezarze!"

I co najbardziej cieszy, dowód rosnących napięć wewnątrz gangu.

Koniec Polski

Afera hazardowa, afera stoczniowa...

Jedno jest już pewne. To jest koniec Polski, jaką znamy. Złej, dobrej, III, IV, nie ma już znaczenia. Tej, w której żyjemy od 20 lat.

Nie da się już wszystkiego posprzątać, pozamiatać. Teraz będzie można jedynie wszystko zburzyć i postawić od nowa.

Czy będzie to powrót do częściowej choćby normalności, tak wyczekiwanej przez malejącą cząstkę polskiego społeczeństwa, czy też ustanowienie jawnej dyktatury lub szybka utrata resztek suwerenności, czego podwaliny może dać dzisiaj swoim podpisem prezydent?

Paradoksalnie, Tusk z ferajną zabrnęli tak daleko, że bać się mogą zacząć nawet ich formalni i nieformalni sojusznicy. Chyba że dojdzie do generalnej przebudowy sprawującego w Polsce władzę od 1989 r., z krótkimi przerwami, gangu zewnętrznego (wszyskie partie "okrągłostołowe").

Jednak czy zgodzą się na to zagraniczni sponsorzy PO (Niemcy)? Dla nich przecież Polska zniewolona, to Polska uśmiechnięta (choćby przy użyciu żywicy epoksydowej) no i przede wszystkim spokojna.

A fundowany Europie przez Tuska burdel zaczyna przebijać nawet włoskie standardy. No i dzieje się zaraz za niemiecką granicą.

Jakie rozwiązania zaproponuje druga strona mającego, wedle słów Putina, trząść Europą sojuszu, łatwo zgadnąć. Pytanie tylko, czy Niemcy już się na to zgodzą?

Co na to wszystko my, szaraczki? Ilu z nas na widok tego co się dzieje, pójdzie po rozum do głowy, ilu go tam znajdzie?

A ilu z trzymających władzę i pieniądze uzna, że warto może zarabiać mniej i trudniej, ale za to bezpieczniej? Bo z mniejszym ryzykiem, że partner w biznesie i "kolega" nagle wsadzi ci nóż w plecy.

Weszliśmy do tunelu i nie wiemy co się pojawi na jego końcu.

Afera Tuska i Afera Olina

Za bardzo to mi się o tym wszystkim pisać nie chce. Kto chce myśleć, wszystko widzi, kto nie chce i tak zbędnej pisaniny nie przeczyta.

Przyszło mi jednak do głowy, że warto zwrócić uwagę na pewien szczegół.

Wielu porównuje to, co się obecnie dzieje do Afery Rywina. Jedni z nadzieją, inni bez takowej. A mnie się wydaje, że to porównanie błędne. Afera Rywina była wojną wewnątrz gangu, a po jednej ze stron zionęła miłością rozwścieczona część ferajny pod postacią "GW", której ktoś chciał "ukraść" 17 milionów. O jednolitym froncie mediów, szczególnym trybie "dyscyplinowania" polityków i zamiataniu pod dywan - poza może niezbyt szkodliwą wersją medialną - można było w takiej sytuacji zapomnieć.

Teraz tak nie jest, a przynajmniej do tej pory się na to nie zanosi. Wszystko wskazuje na to, że zapoczątkowana przeciekiem stenogramów do "Rzeczposplitej" afera jest próbą kontrolowanego zdetonowania tykającej bomby przez ferajnę Tuska. Stąd dziennikarze rzucają się łapczywie na każdy ochłap wyjaśnień ukochanego Wodza, a w polityce żadnej, poważnej peowskiej "kontrfrakcji" wobec Słońca Peru nie widać.

Mi obecna sytuacja przypomina raczej Aferę Olina. Wiem że inny kaliber zarzutów, że brały w tym udział stara i nowa ubecja, że Oleksy musiał ustąpić. Ale podobieństwa widać w podobnym przebiegu frontu politycznego, wspólnym froncie medialnym i scenariuszu, jaki napisano dla ukręcenia sprawie łba.

Obecnie wagę ówczesnych zarzutów (zdrada stanu) w znacznym stopniu równoważy konieczność walki z całą instytucją - CBA.

Tak wtedy, jak i teraz rządzące wspólnie SLD i PSL oskarżonych rozgrzeszyły, spaliły dowody oraz świadków, a resztki zamiotły do śmietnika.

A dwa lata później SLD przegrało wybory.

Istnieją, jak więc widać, nawet po 1989 r. sytuacje, w których hucpa i ordynarna manipulacja nie przesądzają może o bezwarunkowej klęsce gangsterów, ale stwarzają dla niej warunki.

Warto o tym pamiętać.

Rabunek w biały dzień

Okradziono Polskę na 12 mld złotych.

Przekazując je holenderskiej firmie założonej przez portugalski bank, którego "ojcem" był na początku lat 90-tych emigrant z Odessy.

A która weszła w posiadanie akcji PZU za pieniądze pożyczone od polskiego banku.

Niezgodnie z polskim prawem, czyli nielegalnie.

Zrobił to polski rząd.

Ile wynosiły łączne straty II RP podczas kampanii wrześniowej w 1939 r.?